نویسنده: 7 دانشجو - ٤ تیر ۱۳۸۸
با تشکر از ح - ع
دوست عزیزی عشق رو ازلحاظ واژه شناسی به ما معرفی کردند که ما هم
آن را برای شما عزیزان ارائه می دهیم .
«عشق» از نظر واژه شناسى به معناى میل مفرط است. این کلمه مشتق از «عَشَقَه» بوده و «عشقه» گیاهى است که هر گاه به دور درخت مىپیچد آب آن را مىخورد؛ در نتیجه درخت زرد شده، کم کم مىخشکد.
(1) اما در اصطلاح «عشق» عبارت است از «محبت شدید و قوى» و به عبارت دیگر، عشق مرتبه عالى و اعلاى محبت است.
(2) ولى حقیقت آن است که تعریف حقیقى این واژه ممکن نیست؛ به گفته حکیم عشق محىالدین ابنعربى: «هر کس عشق را تعریف کند، آن را نشناخته و کسى که از جام آن جرعهاى نچشیده باشد آن را نشناخته و کسى که گوید من از آن جام سیراب شدم، آن را نشناخته، که عشق شرابى است که کسى را سیراب نکند.»
(3) شاید به همین دلیل است که نخستین عارفان، واژه عشق را به کار نمىبردند؛ زیرا از عشق زمینى و جسمانى هراس داشتند و از اینرو؛ بیشتر از محبت یاد مىکردند.
(4) و عطار چه زیبا سروده است:
پرسى تو ز من که عاشقى چیست؟ روزى که چو من شوى، بدانى
پرسى تو ز من که عاشقى چیست؟ روزى که چو من شوى، بدانى
روزى که چو من شوى، بدانى روزى که چو من شوى، بدانى
